Świadectwo Elżbiety z Lublina

Śp. ks. Piotra Mikołaja Marksa poznałam w Łagiewnikach dzięki śp. s. Stefanie Bosak, która była dla mnie jak matka. To ona oprowadzała mnie po klasztornym ogrodzie i pokazywała ścieżki, którymi – jak mówiła – chodziła św. Faustyna. To właśnie w tym wyjątkowym miejscu Pan Bóg postawił na mojej drodze ks. Piotra.
Przez pewien czas był moim kierownikiem duchowym. Często mówił o modlitwie za chorych, cierpiących i umierających. Mówił o Bożym miłosierdziu, którego uczył nas Jezus, a które św. Faustyna przekazała światu, niosąc orędzie o nieskończonym miłosierdziu Boga i ucząc nas modlitwy Koronką do Miłosierdzia Bożego.
Myślę, że ks. Piotr bardzo głęboko przejął się tym przesłaniem. Jego troska o człowieka cierpiącego, samotnego i pozbawionego sił była konkretnym świadectwem miłosierdzia. Jego wielkim pragnieniem było stworzenie miejsca, w którym człowiek, szczególnie ten doświadczony cierpieniem, mógłby odnaleźć pomoc, nadzieję i odwagę, aby zaufać Bogu. Tak powstała „ARKa”.
Jako wolontariuszka w Hospicjum Dobrego Samarytanina w Lublinie szczególnie rozumiałam jego starania. Wiedziałam, jak bardzo potrzebni są ludzie, którzy w najtrudniejszych chwilach życia potrafią być blisko drugiego człowieka, pomóc mu nieść cierpienie i przypomnieć, że nawet wtedy Bóg nie opuszcza człowieka.
Dziś „ARKA” skupia już tysiące osób z Polski i z zagranicy. Myślę, że jest to piękne świadectwo tego, jak z jednego kapłańskiego pragnienia i wiary może wyrosnąć dzieło, które niesie modlitwę, nadzieję i Boże miłosierdzie tak wielu ludziom.
Ks. Piotr był niezwykłym kapłanem. Sam wiele cierpiał, ale jego własne cierpienie nie przesłaniało mu cierpienia innych. Wciąż bardziej widział człowieka, który potrzebował pomocy, obecności, modlitwy i nadziei.
Dziś, po latach, myślę, że jego życie było cichym świadectwem wiary w Boga, który wszystko może, i miłości do człowieka, któremu czasem trzeba pomóc uwierzyć, że nawet w największym cierpieniu nie jest sam.
Jestem wdzięczna Panu Bogu, że postawił ks. Piotra na mojej drodze. Wierzę, że jego modlitwa za chorych, cierpiących i umierających nadal trwa przed Bogiem.
A kiedy wspominam go w Łagiewnikach, w miejscu tak bliskim św. Faustynie i tajemnicy Bożego Miłosierdzia, mam w sercu przekonanie, że jego dzieło „ARKa” jest dalszym ciągiem tego samego wezwania: ufać Bogu i nieść Jego miłosierdzie drugiemu człowiekowi.

                                                                                                         Elżbieta z Lublina