Świadectwo Eweliny
Mieszkam w odległości 200 km od Krakowa. Często przyjeżdżałam do Krakowa, a swoje kroki kierowałam do Łagiewnik do spowiedzi do jednego i tego samego kapłana. Każda spowiedź była dla mnie ulgą, uspokojeniem, pouczeniem. Za którymś razem po spowiedzi ksiądz powiedział, ze organizuje Dzieło Pokutne i zapytał, czy chcę przystąpić do tzw. „szóstki”. Przystałam na to chętnie. Miałam wtedy bardzo trudną sytuację życiową dotyczącą rodziny i mojej przynależności do wspólnoty w miejscu zamieszkania.
Problemy spiętrzyły się, nie umiałam sobie z tym poradzić, bo to trwało już kilka lat. I wtedy przyszłam do Księdza Piotra Marksa. Byłam wtedy zdruzgotana psychicznie i fizycznie. Ledwie się przywlokłam do Bazyliki. Ksiądz słuchał mnie nie patrząc na zegarek. Dopiero jak ja skończyłam, popatrzył na mnie z przyjaznym uśmiechem. Jeszcze zadawał mi pytania i ze zrozumieniem pocieszał. Czułam się, jak gdyby zdejmował mi wielki ciężar z pleców. Pomógł mi podjąć decyzję co do wyplątania się z układów we wspólnocie oraz poradził w sprawach rodzinnych.
Od tego momentu było mi o wiele łatwiej iść drogą katoliczki i wzrastać w wierze. Otrzymałam też plik materiałów do formacji od koordynatorki, pani Heleny. Kontynuowałam podjęte modlitwy dotyczące Dzieła Pokutnego w moim dniu pokutnym w poniedziałek, uczestniczyłam we Mszy świętej, ofiarowując Komunię świętą wynagradzającą Najświętszemu Sercu Pana Jezusa za grzechy konających, odmawiałam koronkę do Bożego Miłosierdzia i inne modlitwy za konających z modlitewnika Apostolatu Ratunku Konającym „Pieczęć Miłosierdzia. Podejmowałam drobne wyrzeczenia w tym dniu. Również po śmierci Księdza Piotra kontynuowałam modlitwy i przez wszystkie lata do chwili obecnej.
Jestem wdzięczna Księdzu Piotrowi za podnoszenie mnie na duchu i wprowadzenie w Dzieło Pokutne. Biorę udział w czymś bardzo ważnym i na pewno podoba się to Panu Bogu, a o to mi właśnie chodzi, aby czynić to, co się Panu Bogu podoba.
Ewelina