Świadectwo ks. Wojciecha
Był upalny dzień. Zaczynały się wakacje. Rok akademicki już się skończył. Wszyscy rozjeżdżali się na wakacyjny wypoczynek. A moje były to pierwsze wakacje jako księdza. Dosłownie tydzień temu przyjąłem święcenia kapłańskie w toruńskiej katedrze. Następnego dnia Msza prymicyjne w rodzinnym kościele. Piotr nie przyjechał ani na święcenia ani na prymicje. Wysłałem zaproszenie a odpowiedzią był telefon. Wojtku nie dam rady, jestem słaby. To jakieś powikłania po grypie. Serce mi wysiada. Dobrze Piotruś, to ja po Ciebie przyjadę do Pelplina. Teraz jechałem samochodem po trasie, którą dobrze znałem. Cztery lata byłem w Pelplinie, a później w Toruniu, po powstaniu diecezji toruńskiej. Piotr, choć pochodził z samego centrum Torunia, z parafii katedralnej, postanowił zostać w Pelplinie. Siłą rzeczy nasze relacje stały się rzadsze. Odległość zrobiła swoje. Wówczas nie było telefonów komórkowych i całego tego szumu z komunikatorami.
Zajechałem na dziedziniec pelplińskiego seminarium i szybko odnalazłem Piotra. Taki sam jak zawsze, uśmiechnięty w swoich okrągłych okularach ala Pius XII. Ale taki jakiś spokojniejszy, wolniejszy i bardziej skupiony. Nie dał rady poznosić swojego bagażu do samochodu. Jeszcze przed odjazdem spotykamy rektora, jakieś żarty, które z perspektywy czasu, były humorem przez łzy. Nie pamiętam o czym rozmawialiśmy w drodze. Musiałem jeszcze zatrzymać się w Grudziądzu, by iść na prymicję Grzegorza, też z naszej parafii, a który teraz jako Oblat pracuje we Francji. Piotr ten czas spędził u mnie w domu. Jakież było zdziwienie, gdy pożyczałem grzejnik od sąsiada przy trzydziesto stopniowym upale. Ale Piotrowi było zimno. Usiadł i okręcił się kocem a ja włączyłem grzejnik. Wrócę Piotrze zaraz po Mszy prymicyjnej. Dobrze, spojrzał na mnie i zaczął przeglądać jakąś książkę.
Do Torunia zajechaliśmy późnym popołudniem. Chciałem Go zawieść do szpitala, bo był zmęczony, osłabiony nieproporcjonalnie do przejechanej drogi. Wolał iść do domu. Na drugi dzień Piotr jednak trafił do szpitala. Przychodziłem do Niego bez trudu. Jako diakon miałem praktykę w parafii na terenie, której ów szpital leży. Piotruś był słaby, zmęczony i tylko zmieniał oddziały z ogólnego na intensywną terapię. Tak było codziennie. Poszedłem do lekarki prowadzącej, którą poznałem w czasie mojego rocznego chodzenia po szpitalu. Jak Piotruś? Pytanie klasyczne, ale odpowiedź już nie była klasyczna. Księże On umrze. Diagnoza z Starogardu się potwierdziła. Zmiany w sercu są tak dalece posunięte, że nie ma szans, chyba że przeszczep. Ale sam chyba zdaje sobie ksiądz sprawę, że to może trwać lata. Dawca może nigdy się nie pojawić. A On jest wycieńczony. Tak mijały dni. Ja zatrzymałem się w parafii, gdzie przez rok byłem diakonem.
Któregoś dnia wchodzę na salę, gdzie leżał Piotr. Łóżko było puste, zdjęta pościel, uprzątnięty stolik, do tej pory zastawiony szpitalnymi rupieciami. Pierwsza myśl, Piotr nie żyje. Skierowałem się do dyżurki, a spotkana pielęgniarka już z daleka uspokaja. Żyje w nocy wzięli Go do Krakowa, znalazł się dawca.
Spotkaliśmy się kilka tygodni później w krakowskim domu sióstr nazaretanek. Odprawiłem w kaplicy Mszę św. prymicyjną tylko dla Niego, ale to już zupełnie inna historia.
ks. Wojciech Pyrzewski