Wspomnienie Agnieszki o ks. Piotrze

Ks. Piotra Mikołaja Marksa poznałam podczas pracy w Tygodniku „Niedziela”. Przyjechałam do Łagiewnik, aby zrobić materiał o Apostolacie Ratunku Konającym „ARKa”. Spotkaliśmy się w domu duszpasterskim, gdzie przy herbacie powstał nie tylko wywiad, ale także rozmowa potoczyła się dalej. Ks. Piotr zachęcił mnie wtedy do zaangażowania się w Apostolat – to było już bardzo dawno temu, ale pamiętam, że ks. Piotr zachęcał, ale nie naciskał. Propozycja włączenia się w ARKę przyszła w pełnej wolności. – Jeśli uznasz, że to nie dla Ciebie, po prostu zrezygnujesz –  mówił ks. Piotr. – Nie narzucaj sobie zbyt wiele, ale tak, abyś to uniosła…

To było poruszające i naprawdę motywujące, dlatego weszłam w to zobowiązanie na tyle, na ile byłam w stanie przy malutkich dzieciach i codziennych obowiązkach. Nie zawsze mogłam angażować się w działalność Apostolatu na sto procent, ale do dziś od tych kilkunastu lat, staram się w „moim” dniu pamiętać o Koronce, Eucharystii i drobnym wyrzeczeniu lub ofiarowaniu trudności w intencji konających.

Od tamtej pory co jakiś czas mieliśmy kontakt z ks. Piotrem (był m.in. gościem na spotkaniu dla małżeństw w naszej ówczesnej parafii, podczas którego opowiadał o założeniach Apostolatu i dzielił się własnym doświadczeniem). Wiedziałam też, że w Łagiewnikach jest osoba, którą zawsze mogę poprosić o modlitwę w trudnych życiowych sytuacjach.

Minęło kilka lat i – już nawet nie pamiętam dokładnie, jak to się stało, ale w wakacje, tuż przed śmiercią ks. Piotra, zaczęłam przyjeżdżać w piątki rano do Łagiewnik, gdzie po Mszy św. wypijaliśmy espresso i rozmawialiśmy przez ok. 30 minut o początkach Apostolatu. Miałam to zebrać w pewną całość, historię i w dalszej perspektywie opisać. Nie zdążyłam. Ks. Piotr miał już wtedy regularne dializy i stan jego zdrowia bardzo się pogorszył, a ja czekałam na zbliżające się narodziny naszej najmłodszej córki. Pamiętam jeszcze dzień jej narodzin i wymianę wiadomości z ks. Piotrem, który, jak zawsze, bardzo po ludzku, zachęcał mnie do odpoczynku i wspierał modlitwą. Tym bardziej zszokowała mnie wiadomość o jego, mimo wszystko, niespodziewanym odejściu dwa tygodnie później.

Jak Go zapamiętałam?

Jako kapłana absolutnie przekonanego o Bożym Miłosierdziu i Bożej Dobroci. Kapłana ufającego, bardzo życiowego i wyrozumiałego wobec różnych ludzkich spraw i problemów. Stąpającego twardo po ziemi i w tym wszystkim pewnego realnej obecności Pana Boga w codziennym życiu. Bardzo łagodnego i niezwykle pogodnego.

Agnieszka